Over moeten ontspannen en spanning ontmoeten

ontspanning

“Spanning is wie je denkt te moeten zijn. Ontspanning is wie je bent.” Sinds ik deze wijsheid vorig jaar tegen kwam, probeer ik naar dit principe te leven. Spanning wordt hierdoor een signaal dat me erop wijst dat ik iemand probeer te zijn die ik niet ben. Andersom is ontspanning dus een teken dat ik de dingen doe die ik wil en die bij me passen. Maar wat ik bij mezelf – en bij mijn vrienden en mijn klanten – vaak zie gebeuren, is dat ontspanning onopgemerkt gaat horen bij de dingen die moeten. En ontspannen en moeten gaan maar moeilijk samen.

Deze week was voor mij zo’n week. Ik merkte bij mezelf veel onrust, weinig energie en op elkaar geklemde kaken. Hoe kan dat nou, want nu ik masseur ben, doe ik toch precies wat ik wil doen? Dankzij een aantal goede gesprekken realiseerde ik me weer dat ik heel krampachtig aan het proberen was om De Masseur te zijn die ik zou willen zijn, in plaats van de masseur te zijn die ik ben. Want als masseur moet ik toch het juiste voorbeeld geven door altijd mindful te zijn, vrij van belemmerende gedachten. En door altijd goed voor mijn lichaam te zorgen, wat dan dus in perfecte gezondheid, volledige ontspanning en perfecte vorm (maat 36) zou moeten verkeren. Als masseur zou ik toch nooit een massage nodig moeten hebben? Het is een cirkeltje waarin ik mezelf al vaker heb vast-gedacht. Eén van mijn beste vrienden reageerde eens: ‘Als jij als masseur nooit een massage nodig zou mogen hebben, denk je dan ook dat een begrafenisondernemer nooit dood mag gaan?’ Ja. Goed punt.

Op de massagetafel gebeurt hetzelfde. Mensen liggen na te denken over hun werk, en balen daar vervolgens van, want dit was het moment waarop ze even helemaal nergens aan wilden denken. Of mensen verwachten dat de spanning tussen hun schouderbladen, die ze in maanden of zelfs jaren hebben opgebouwd, binnen een uur als sneeuw voor de zon verdwijnt door mijn aanraking. Voor iedereen – dus ook voor mij – is het de oefening om je bewust te worden van dat allemaal: de spanning, het afdwalen, en ook de behoefte aan dat het anders is. Want het hoort allemaal bij jou. En als je dat allemaal kunt toelaten, dan zorgt dat voor ontspanning.

Het lastige is dus dat op het ene niveau ontspanning ontstaat door op het andere niveau spanning toe te laten. Waarom is dat? Omdat spanning erbij hoort, omdat valkuilen erbij horen, omdat pijn erbij hoort. (Laatst las ik daar ook een mooi artikel over op soChicken.) Het ‘ontspanning is wie je bent’ principe, begint dus niet bij moeten ontspannen, maar bij het ontmoeten van je spanning. Stilstaan bij wie je bent, inclusief al je imperfecties en tegenstrijdigheden en gedoetjes. En dat je diegene mag zijn van jezelf. En dat is dus de grote, immer voortdurende oefening: jezelf er steeds weer op betrappen dat er dingen zijn die je niet wilt, en dan weer beseffen dat het er allemaal bij hoort. Ontspanning is niet pijnloos of stressloos. Ontspanning is naar jezelf kijken met alles wat je bent, inclusief de pijn en de stress, en dat dat dan mag. En als dat even niet mag, mag dat dan?