Overspanning

Ik ben overspannen. Het heeft even geduurd voordat ik voorbij de ironie kon kijken van de overspannen masseur. Maar ik ben niet in de eerste plaats masseur, ik ben vooral mens, en mensen worden soms (best vaak) overspannen. En ik ben nu dus overspannen. En dit is niet de eerste keer. Maar wel de eerlijkste keer.

Iets in mij voelt een diep verlangen om me te laten dragen door het leven, om te rusten op de aarde, om erop te vertrouwen dat het klopt wat ik voel. En iets anders in mij stribbelt tegen, kan niet geloven dat die vrede bestaat. Iets in mij durft zich niet over te geven aan de aarde uit angst dat zij niet genoeg draagkracht heeft om mij te houden. Dus is er een sterke kracht in mij die weg beweegt bij de aarde. Ik loop op mijn tenen. Ik stijg op in gepieker, zonder mijn lijf te voelen, zonder mijn hart erbij te betrekken. Ik geef aan anderen zonder me bewust te zijn van of/hoeveel/wat ik eigenlijk te geef heb. Overleefstand. Iets in mij staat al heel lang in de overleefstand. Net als in mijn (voor)ouders. Net als in velen van jullie. Net als in grote delen van de wereld.

Mijn overspanning is niet van mij alleen. Wat er hierbinnen in mij gebeurt is een symptoom van iets veel groters buiten mij. Van het idee dat er niet genoeg is voor ons, van wat het ook maar is dat we nodig hebben. Het idee dat we onze pijn en tegenslagen niet aankunnen, waardoor we ervoor vluchten, alsof het een groot gevaar is. We vullen onze leegte met eten, vedrinken onze gebroken harten, verzekeren onze verliezen, blijven geloven in ons maakbaarheidsideaal, en instagrammen alles van de zonnige kant. Ik snap wel dat we dat doen. Want wat is het alternatief? Het alternatief is voelen. Het alternatief is erkennen hoe oneerlijk, chaotisch, donker en onzeker het soms allemaal is. Het alternatief is zijn met eenzaamheid, verdriet, boosheid, radeloosheid. Dat klinkt niet heel uitnodigend, maar we weten allemaal dat er geen licht bestaat zonder donker, en dat juist het toelaten van beide kanten zorgt voor innerlijke rust. Als we ruimte kunnen geven aan de spanning, dan wordt ontspannen een eitje, want dan beseffen we dat we worden gedragen met alles wat we zijn. Iets in mij begrijpt donders goed hoe het zit, en verlangt ontzettend naar die rust. En iets in mij roept: ‘no way, José!’

Dus ook ik heb de oplossing heel lang buiten mezelf gezocht. Ik heb te veel gegeten, te veel gedronken, te veel ja gezegd, waardoor ik daarna weer heel veel nee moest zeggen. Ik heb vele contacten, baantjes, projecten de rug toegekeerd omdat ik me niet veilig voelde. Maar nu is mijn leven veiliger dan ooit, met mijn grote liefde, prachtig werk, een prima dak boven mijn hoofd, een fijne tuin, lieve vrienden, gezond eten. En nog steeds is er iets in mij dat zich aanspant, dat op haar hoede is, dat niet durft te rusten. Dat niet durft te zijn met pijn. Waardoor ik nogmaals besef: dit is niet alleen van nu en niet alleen van mijzelf, het is veel groter. En daarom deel ik het nu met jullie, want dit is van ons allemaal.

‘En wat nu dan?’, hoor ik mijn overleefbrein vragen. Nu staat mijn werk op pauze. Of nou, het masseren staat op pauze, want mijn werk bestaat nu vooral uit oefenen. Oefenen met rusten. Oefenen met laten in plaats van doen. Met het voelen van mijn voeten plat op de grond, in plaats van door te lopen op mijn tenen. En ik ga natuurlijk weer in therapie. Misschien deel ik nog wel eens iets over mijn proces, want dit is van ons allemaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *