Two steps forward…

Ik zit in een dipje. Ik voel me niet zo blij, zelfs als ik de dingen doe waar ik doorgaans heel blij van word. Ik heb ook minder energie, en allerlei zeurtjes in mijn lichaam. Ik kan niet zo goed met mezelf uit de voeten.

Ik vind dipjes niet leuk. Ik heb me lange tijd verzet tegen hun bestaan, uiteraard met weinig succes. Sterker nog: ik denk dat dipjes juist uitgroeien tot depressies omdat we ons er te hard tegen verzetten. De laatste jaren begrijp ik steeds beter dat dipjes gewoon bij het leven horen. En sinds kort besef ik me dat ze zelfs een belangrijke functie hebben in onze persoonlijke ontwikkeling.

Ik kan het goed uitleggen aan de hand van het gezegde ‘two steps forward, one step back’. Ik heb lang gedacht dat die ene stap terug een onvermijdelijk gevolg was van die twee stappen vooruit. De boodschap die in mijn ogen verborgen zat in deze uitspraak was iets van ‘het is niet altijd feest’. Die gedachte heeft er lang voor gezorgd dat ik me tijdens piek-momenten alweer aan het schrap zetten was voor de volgende afdaling. Zonde.

Nu kom ik dipje na dipje steeds meer tot het besef dat ik niet vooruit kan komen zonder dal-momenten. Het zijn de dipjes waarin ik tot rust kan komen, de balans kan opmaken en mijn koers kan bijsturen. Om vervolgens weer verder te klimmen naar een hogere piek. Zonder aanloop geen verre sprongen. Dus zonder dipjes geen persoonlijke groei. De volgorde in het gezegde is dus verkeerd. Het moet zijn: ‘one step backwards, two steps ahead’. En zo wordt een dipje zelfs een moment van verheugen: ik ben benieuwd wat mijn volgende twee stappen vooruit gaan zijn!

2014-11-25 13.23.05